III Egzamin Poprawkowy

Około godziny 18-nastej rozległ się dźwięk telefonu, który informował o nadejściu wiadomości.

Nadawca: Karina W

Treść: Egzamin poprawkowy z dzisiejszego szkolenia odbędzie się o godzinie 20:00. Aby go zaliczyć na ocenę bardzo dobrą oprócz wiedzy należy na egzamin przynieść wino. Obecność obowiązkowa. Całuje na zachętę.

Na końcu wiadomości znajdował się jej adres.

– Mam dwie godziny na uszykowanie się, zakup wina i dotarcie pod wskazany adres. Dobrze, że nie jestem kobietą, bo bym nie zdarzył. – Pomyślałem nie przypuszczając, że zaglądając do swojej szafy z ciuchami będę miał taki sam dylemat, w co się ubrać jak kobieta.

– Szyba decyzja, bo szkoda czasu! – I wyjąłem z szafy czarną marynarkę, dżinsy, oraz lekko różową koszulkę.

Na zegarku była już, dziewiętnasta piętnaście, kiedy opuszczałem swoje mieszkanie.

Dobrze, że Karina nie mieszka na drugim końcu miasta a zaledwie trzysta metrów od mojego mieszkania.

O dziewiętnastej pięćdziesiąt pięć byłem pod wskazanym adresem z butelką wina w ręku a do mieszkania Kariny dzieliło mnie tylko dziesięć pięter.

O równiej dwudziestej z zegarkiem w ręku zapukałem do drzwi, które po chwili otworzyły się a w progu mieszkania przywitała mnie uśmiechnięta kobieta, która wyglądała bardzo wyzywająco niczym prostytutka witająca swojego klienta.

– Jak się domyślam Pan do mnie na egzamin poprawkowy? – Zapytała z uśmiechem na twarzy.

– Tak dokładnie. – Odpowiedziałem.

– W takim razie zapraszam i mam nadzieję, że jest pan przygotowany oraz sprosta moim oczekiwaniom. – Powiedziała zapraszając mnie do swojego mieszkania.

Wchodząc jeszcze raz zmierzyłem wzrokiem kobietę, która ubrana była w białą bluzkę, rozpiętą przez środek na trzy guziki odkrywając delikatnie silikonowe piersi.

Przez bluzkę przebijały sterczące sutki świadczące o tym, że pod bluzką znajduje się tylko jej nagie cało. Dopełnieniem była krótka, ale bardzo obcisła spódniczka, która z problemem zakrywała jej pośladki. Na długich  i zgrabnych nogach znajdowały się czarne pończochy wykończone koronką.

– Przygotowałam dla nas kolacje mam nadzieję, że jesteś głodny? – Zapytała opierając swoje dłonie na moich barkach i wpatrując się głęboko w moje niebieskie oczy.

– Nie dałaś mi za bardzo… – Moja odpowiedź została nagle przerwana a na moich ustach poczułem jej palec, który uniemożliwił mi dokończenie odpowiedzi.

– Nie dałaś mi za bardzo dużo czasu na przygotowanie się na spotkanie wiec na kolaje też czasu nie miałem. – Dokończyłem swoją odpowiedź  w przerwie między pocałunkami.

– Bardzo mnie to cieszy. – Powiedziała z uśmiechem na twarzy łapiąc mnie za prawą dłoń i prowadząc w stronę kuchni.

Podążając za nią co chwile zerkałem na jej jędrne pośladki które z każdym jej krokiem coraz bardziej kołysały się powodując, że jej krótka spódniczka podnosiła się do góry odkrywając coraz więcej jej nagiego ciała.

W kuchni rozprzestrzeniał się zapach gotującego makaronu i mięsa a na wprost wejścia znajdował się nakryty stół, na którym znajdowały się dwa kieliszki do wina oraz dwie czerwone świece które oczekiwały na zapalenie w odpowiednym czasie.

– Otworzysz wino? – Zapytała trzymając w ręku korkociąg.

– Przewidujesz nagrodę za ten wyczyn? – Zapytałem odbierając z jej dłoni korkociąg.

Karina uśmiechnęła się tylko poprawiając swoją spodniczkę dodając.

– Ta niesforna spódniczka cały czas się sama podnosi do góry.

Uśmiechnąłem się tylko tym samym dając jej do zrozumienia, że nie wierze w to, że jej spódniczka sama z siebie się podnosi  prowokując mnie z każda minutą coraz bardziej.

– Spódniczki mają to do siebie, że same się proszą, żeby jej zdjąć.  – Dowiedziałem, kiedy korek opuścił szyjkę butelki z winem.

– W takim razie Ty nalej wina a ja idę zobaczyć do naszej kolacji. – Kończąc ostanie zdanie udała się w stronę kuchni, na której gotowała się nasza kolacja.

Nalewając wino do kieliszków cały czas spoglądałem w stronę Kariny, która znajdowała się w drugim końcu kuchni. Stojąc przy blacie kuchennym cały czas kołysała swoimi biodrami tak jak by wiedziała, że właśnie teraz moje spojrzenie jest skierowane właśnie na nią.

To był fragment trzeciego rozdziału powieści SPOWIEDŹ GDZESZNIKA